MZZLmeiden en de paparazzi

Plotseling verschijnen Tanja, Hanna en Joan in de roddelbladen. Ook hun kersverse vader moet wennen aan de situatie. Hij wil zijn dochters uit de media houden, maar de pers laat zich niet zomaar wegsturen. Dan slaat de liefde toe. En hoe! Hanna is tot over haar oren verliefd op Jasper, die een stuk ouder is, en Joan dreigt haar hart te verliezen aan de persoonlijke assistent van haar vader. Maar omdat ze niets mag verklappen over haar relatie tot de zanger, levert dit behalve stiekeme zoenen vooral grote spanningen op…

Fragment uit MZZLMEIDEN en de Paparazzi - deel 2

‘Ik denk dat ik geen oog dichtdoe vannacht,’ zei Hanna, die niets van Joans onrust merkte en haar jas in de garderobekast hing. ‘Mijn hart klopt in mijn keel, man!’
Het waren de eerste zinnige woorden, sinds de ontmoeting met haar vader, die over haar lippen kwamen. De gebeurtenissen van vanavond tolden door haar hoofd.
Hanna hijgde. Haar longen leken niet eens genoeg lucht te bevatten voor het uitspreken van die paar woorden.
‘Het is net of ik droom,’ zei Tanja, die achter haar naar binnen stapte. Ze drukte haar jack tegen haar gezicht en haalde diep adem. ‘Ik ruik ’m nog, weet je…’
Haar gezicht zag spierwit, maar haar ogen glinsterden. Ze was doodop; haar lichaam deed overal zeer, maar in haar hoofd zat energie voor tien. Ze voelde nog de afdrukken van haar vaders armen op haar schouders. Hij had haar omarmd en secondelang vast gehouden. Tanja had het bloed door haar lichaam voelen stromen. Deze man was haar vader! Geen twijfel mogelijk. Nog nooit had ze bij een omarming zoveel warmte gevoeld, zoveel vertrouwen en veiligheid. Niemand had ooit zoveel gevoelens losgemaakt bij haar. Zelfs Anneke, de leidster in het weeshuis die haar altijd had verzorgd en gesteund en haar als haar eigen dochter had behandeld, had ze nooit zo diep toegelaten.
Al die jaren dat ze in het weeshuis woonde, naar school ging en op straat rondzwierf met haar vrienden, had ze iets gemist. Ze lachte, speelde, leefde, maar ergens diep vanbinnen voelde ze altijd een leegte. Alsof er een gat zat, een holle ruimte die wachtte op invulling. Zestien jaar lang had deze leegte haar denken en haar gedrag beïnvloed, maar vanavond was er iets met haar gebeurd. Haar vader had haar vastgehouden, op het podium in de Arena, en duizenden fans hadden toegekeken. Ze had zijn lichaamsgeur geroken, zijn vingers door haar korte zwarte haar voelen glijden en zijn stem voelen trillen in zijn keel.

De hele taxirit van de Arena naar huis hadden de drie meiden niets tegen elkaar gezegd, en ook nu overheerste de stilte. De kleine steentjes knerpten onder hun voeten. Joan versnelde haar pas en ging tussen Tanja en Hanna in lopen. Ze haakte haar armen in de hunne en rechtte haar rug. Dit waren haar zussen. Met de beste wil van de wereld was er geen gelijkenis of overeenkomst te ontdekken, maar ze waren familie. Dat wist ze nu zeker. Christa Couperus was hun moeder geweest. Door haar dood waren ze vijftien jaar geleden noodgedwongen alle drie ergens anders ondergebracht en opgevoed, maar nu hadden ze elkaar weer gevonden. De wetenschap dat ze toch nog een vader hadden, en wat voor eentje, deed Joan beseffen dat ze werkelijk mazzelmeiden waren.

ISBN: 978 90 261 3150 9
Formaat: 13,5 x 21 cm
Pagina’s: 190
Illustraties: Peter van Duuren  / www.illustratiehuis.nl/ 

Prijs: € 12,50